مـعـیـن الـحـق

 

اگر خدای متعال کمک کند سعی میکنم فقط معین الحق باشم و لاغیر.                                      

دلواپسی

گاهی رقیب ما یا کسی که به وی انتقاد میکنیم کاملا مشخص و معلوم است  
 
که در این صورت هم انتقاد کننده مخاطب خود را میشناسد و هم انتقاد شونده
 دقیقا متوجه میشود که انتقاد متوجه اوست. اما گاهی منتقدین نقدشان متوجه 
یک گروه مبهم با مرزبندی های ناشناخته هست. این جور نقد ها نه تنها فایده ای 
ندارد بلکه  تنها ثمره ی ان غبارالودکردن فضای جامعه است.

یکی دو سالی هست که دائما میگویند : دلواپسان چنین و چنان کردند. 

باید پرسید دقیقا این دلواپسان کدام گروه هستند ؟ کدام حزب و کدام جبهه هستند ؟

 مرامنامه و اصول انها چیست ؟ ایا مراد از دلواپسان اصولگرایان هستند ؟ 

ایا جبهه پایداری است ؟ یا مراد قشر متدین است یا گروه و حزب مشخصی دیگر ؟ 

این که به هر کسی موافق توافق هسته ای نباشد بگوییم دلواپس ، و بعد هم دلواپسی را به معنای افراطی بودن معنا کنیم این ظلمی عظیم به ساحت دانشمندان و عالمان و دلسوزان جامعه است و استفاده از این تعبیر نتیجه ای جز تشویش و غبارالود کردن فضای  جامعه ندارد. 

استفاده از چنین تعبیری شبیه همان سنگ پرانی در تاریکی و ناسزاگویی در هواست. 

نتیجه ندارد اما اشوبگر خوبی است.

  
نویسنده : معین الحـق ; ساعت ۸:۱٠ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳٩٤/٤/٢٧

علامه طباطبایی و خنده شاگردان

یکی از اهل علم می گفت: «زمانی با مرحوم طباطبائی در درس آیت الله محمد حسین اصفهانی شرکت می کردیم. روزی یکی از شاگردان اشکال بی اساسی را مطرح کرد و همه خندیدند و من هم خنده ام گرفت. وقـتی از کلاس بیرون آمدیم با آقای طباطبائی رو به رو شدم که چهره درهم کشیده بود. مرا که دید فرمود: «تو چرا خندیدی؟! اگر مطلبی را تو خوب و روان می فهمی باید خدا را شکر کنی نه این که به دیگران بخندی!»

ز مهر افروخته،ص 39، به نقل از اسوه ی پارسایان،ص 133 (از بیان علی احمدی میانه ای)

با استفاده از منابع اینترنتی. 

  
نویسنده : معین الحـق ; ساعت ٧:٥۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳٩٤/٤/۱٠