مـعـیـن الـحـق

 

اگر خدای متعال کمک کند سعی میکنم فقط معین الحق باشم و لاغیر.                                      

خسارت بزرگ یعنی ناشناخته بودن اینها

از همان سالهای اول طلبگی ام دیده بودمش ، با همان خانه خشتی که هنوز هم هست، با همان اولین برخورد ها مجذوب سیمای الهی اش شده بودم ؛ یادم هست که یک بار میخواستم مدرسه ام را عوض کنم تا به منزل ایشان نزدیک تر باشم؛ حتی اگر ملا و با سواد هم نبود؛ حتی اگر روحانی هم نبود باز هم شخصیتش برایم جذاب بود؛ قد رشید و شجاعت و آزادگی اش انسان را به یاد یک سرداران عرصه های نبرد می انداخت؛

اما دل خاشع و تواضع مثال زدنی اش که نمونه اش را هیچ کجا ندیدام چهره ی عارفی دلسوخته را تداعی میکرد؛ چند بار با ایشان هم قدم شده بودم؛ با این که نه شاگردش بودم و نه نسبتی با ایشان داشتم ولی نه من ؛ که هر انسان منصفی را به خود جذب میکرد.

بکاء بود و با کمترین توجهی به ذات اقدس الهی اشکش مثل مروارید غلطان بر چهره اش سرازیر میشد، .... بگذریم از تواضع و زهد این بزرگ مرد که مثنوی هفتاد من کاغذ میخواهد... در مقبولیتش همین قدر بس که ایشان از جمله 12 نفری بودند که بعد از فوت ایت الله بروجردی مرجعیت امام امت ره را امضا کردند.

چند روزی بود که خیلی دلم هوایش کرده بود و مدام به یادش بودم، امشب خبردار شدم که در یکی از بیمارستان های قم بستری هستند، به یاد این بیت افتادم که :

ایام خوش آن بود که با دوست گذر شد

باقی همه بی حاصلی بی خبری بود

......

منظور فیلسوف الهی حکیم وارسته آیت الله حاج شیخ یحیی انصاری شیرازی،   ++ از شاگردان ارزنده ی حضرت امام خمینی ره و علامه طباطبایی ره است.

  
نویسنده : معین الحـق ; ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳٩٠/٦/۳٠
تگ ها : عمومی