مجبور به قضاوت نیستیم

 

اولا که چه ضرورتی دارد مدام درباره افراد مختلف اظهار نظر کنیم ؟

ثانیا نفس قضاوت از امور مشکل و دقیق است.

ثالثا : خود قضاوت درباره سطح دانش علما و مراجع ، از امور صعب میباشد مخصوصا که ما نه شاگرد انها بوده ایم و نه اثار انها را دیده ایم. بر فرض هم که دارای اثری مکتوب باشند باز هم با خواندن ان اثر نمیتوان کم سوادی افراد را به راحتی تشخیص داد. زیرا : باید دید این اثر در چه سنی نوشته شده ؟ غرض نگارنده از تالیف چه بوده ؟ به قلم خود شخص نوشته شده یا دیگران ؟ و ... . مثلا با دیدن کتاب شرح لمعه نمیتوان بر عدم علمیت شهید ثانی پی برد زیرا وی فقط در مقام نوشتن یک شرح مختصر بوده و نه چیز دیگر. 

وانگهی احترام مراجع و بزرگان اقتضا میکند که با احترام از انها نام برده شود ، بله درست است که در نظر اهل فن ، همه ی انها در یک سطح نیستند اما هر چه باشد این بزرگان استوانه های حوزه و نخبگان و برگزیدگان معاصر محسوب میشوند. 

همچنین اگر قرارباشد این جور حرف ها جزو صحبت های روزانه ما باشد تبعا هر کدام از بزرگان و مراجع طرفدارانی دارند و اگر هر گروه بی مهابا و بدون ملاحظه درباره دیگران قضاوت کنند حرمت و حریم خرد و کلان اهل علم از بین خواهد رفت. 

بنابراین بهتر است بدون ضرورت درباره افراد قضاوت نکنیم و در هنگام قضاوت هم با الفاظ محترمانه درباره انها سخن بگوییم ، مثلا اگر از ما بپرسند از چه کسی تقلید کنیم در جواب بگوییم : اقای فلانی ارجح است. ( نه اینکه به صورت سلبی بگوییم : فلانی که سواد ندارد. بهمانی هم که فلان است اون یکی دیگه هم ... است و ... )

یا اگر از ما بپرسند به درس چه کسی برویم ، بگوییم : اقای فلانی مدرس خوب و فاضلی است. یا مثلا شاخصه ی درس فلانی این است که منظم و دسته بندی شده مطالب را مطرح میکنند و یا اقای فلانی مبسوط و مفصل بحث میکنند و ... .

بنابراین هم قضاوت درباره علمیت افراد کار ساده ای نیست و هم اینکه فقط در موارد لزوم و خاص درباره عدم صلاحیت افراد صحبت کنیم نه اینکه نقل صحبت های روزانه ی ما چنین مطالبی باشد 

/ 0 نظر / 28 بازدید